Het is kwart over vier. Adam kijkt op van zijn computerscherm en staart naar de klok. De cijfers lijken te dansen voor zijn ogen. Nog vijfenveertig minuten te gaan, dat zijn iets minder dan drieduizend seconden rekent hij uit. Hij verlegt zijn focus weer naar zijn scherm en fronst zijn wenkbrauwen. Hij zwoor toch echt dat hij die laatste mail al beantwoord had. Langzaam begint hij met typen. Het is warm op kantoor, de airco is nog steeds niet gerepareerd. Zijn baas zit op zes meter afstand driftig te telefoneren. Het lijkt wel alsof hij denkt dat hoe harder hij schreeuwt, hoe beter er geluisterd wordt.<\/p>\n\n\n\n
De mail is inmiddels af. Adam drukt op verzenden en kijkt weer naar de klok. Vijf voor half vijf. Het schiet allemaal niet erg op. Zijn baas is inmiddels klaar met telefoneren en kijkt hem even aan. Een lichte afkeur valt te bespeuren in zijn blik. Zijn baas vindt het maar niks dat hij steeds zo gretig naar de klok kijkt. Het kan Adam eigenlijk niet heel veel schelen. Het is nou eenmaal zo dat zijn baan voor financi\u00eble zekerheid zorgt, maar om nou te zeggen dat hij veel werkplezier heeft. Adam voelt zijn nek haren kriebelen op zijn huid. Hij zal zich binnenkort weer moeten scheren. De opgestelde werkregels over persoonlijke verzorging zijn helder, en hij acht zijn baas er wel toe in staat om hem erop aan te pakken.<\/p>\n\n\n\n
Door zijn mijmeringen is hij de tijd even vergeten. Het is inmiddels vijf voor vijf. Nog enkele minuten volhouden en zijn werkdag zit er weer op. Hopelijk komen er geen nieuwe mails meer binnen. Adam brengt alvast zijn glaswerk terug naar het keukentje, dat scheelt zo weer tijd. De koffie is hier nooit echt heel lekker geweest, maar hij is wel gratis. Slenterend gaat hij terug naar zijn plek. Twee voor vijf. Hij ademt nog eens diep in en uit, en staart uit het raam. Twee passanten lopen gearmd over de weg, ze zien er jong en frivool uit. Hij voelt een kleine steek van jaloezie in zijn hart. Hij kan zich niet herinneren wanneer hij zich voor het laatst zo onbezorgd heeft gevoeld als het koppel buiten.<\/p>\n\n\n\n
Hij knikt naar zijn baas, pakt zijn jas en loopt naar buiten. Na enkele minuten lopen bereikt hij de bushalte. De bus is vrij vol, de enige plek is naast een man met een grote hond. Adam meent zich te herinneren dat dieren in de bus verboden zijn, maar het getekende gezicht van de man doet hem besluiten er geen opmerking over te maken. De hond duwt zijn snuit tegen zijn rechterbeen aan, een spoor van kwijl wordt zichtbaar op zijn broek. Enkele scenario\u2019s doemen in hem op. Hij schudt het van zich af, en staart met een lege blik naar buiten. De mechanische stem roept zijn halte om, hij drukt op de knop.<\/p>\n\n\n\n
Thuis aangekomen ploft hij op de bank. Hij warmt zijn eten op en zet de televisie aan. Hij schakelt over op een quiz die al een tijdje bezig is, de kandidaten lijken hem niet al te snugger. De mannelijke deelnemer verspilt zijn kans op de finale door zijn tijd te laten aflopen. Hysterisch geschreeuw van het publiek schudt de neerdalende vermoeidheid van hem af. Hij staat op, zet de tv uit en loopt naar boven.<\/p>\n\n\n\n
Een piepend geluid dringt langzaam door tot Adam bewustzijn. Het is kwart voor zeven, tijd om op te staan. Hij draait zich nog een keer om en sluit zijn ogen. Ditmaal hoort hij zijn tweede wekker afgaan. Zuchtend slaat hij de dekens van hem af. Langzaam daalt het besef binnen dat hij door de eerste wekker te negeren moet opschieten om nog op tijd te komen.<\/p>\n\n\n\n
Adam maakt zijn ontbijt klaar. Langzaam malen zijn kaken op en neer. Het gebrek aan speeksel in zijn mond zorgt ervoor dat zijn ontbijt erg droog smaakt. Hij neemt nog een grote slok melk en eet zijn laatste boterham op. Een blik op de klok zegt hem dat hij moet opschieten. Snel poetst hij zijn tanden en pakt hij zijn jas. Buiten is het inmiddels begonnen met miezeren. Een paraplu acht hij niet nodig, hij heeft immers geen afspraken met klanten. Dat hij er hierdoor enigszins onverzorgd uitziet wordt dan geaccepteerd.<\/p>\n\n\n\n
In de gang ziet hij zijn gezicht in de spiegel. De wangen een beetje ingevallen, zijn gezicht net iets te bleek. De stoppels en de vlossige haartjes, die aan de onderkant van zijn gezicht het gevecht om zich te tonen aan de buitenwereld aan het winnen zijn, doen hem beseffen dat hij zich nu al drie dagen niet geschoren heeft. Daar heeft hij nu helaas geen tijd meer voor. Morgen is er weer een dag.<\/p>\n\n\n\n
Zijn baas is alweer druk in gesprek met nieuwe mogelijke klanten en steekt vluchtig zijn hand naar hem op. Adam bedenkt zich dat er een aanzienlijke kans is dat zijn baas eigenlijk geen flauw idee heeft wat Adam daadwerkelijk doet op kantoor. Met een smaak van teleurstelling in zijn mond bedenkt hij zich dat hij extreem inwisselbaar is. Als hij vervangen zou worden door een andere man van tussen de dertig en de vijfenveertig, zou dit geen enkel verschil maken voor de continu\u00efteit van het bedrijf.<\/p>\n\n\n\n
Deze pessimistische gedachten wegdrukkende begeeft Adam zich naar het keukentje. Willem staat al aan zijn volle bakkie troost te leuten. De bitterkruidige aroma\u2019s van de koffie bereiken zijn neus, deze geur zou hij altijd herkennen. De cafe\u00efne in de koffie geeft hem dan wel energie, de energie is wel hard en onvriendelijk. De koffie zorgt voor een zekere agitatie, een niets verontschuldigende, ongecontroleerde verhoging van zijn onvermogen om stil te blijven zitten.<\/p>\n\n\n\n
Willem besluit het gesprek te beginnen met wat vrouwonvriendelijke en racistische grappen, Adam veinst een lach en vlucht terug naar zijn bureau. De dag begint weer goed. Terwijl hij onbedachtzaam door zijn mails klikt, dwalen zijn gedachten af naar thuis. Zijn rijtjeshuis, in \u00e9\u00e9n van de voorsteden van de grote stad, laat niet veel aan de verbeelding over. De grauwige witgrijze buitenmuren; de kleine, half-verdorde tuin. Eigenlijk weet hij dat hij niet zo veel te klagen heeft, maar dat besef zorgt er alleen maar voor dat het neerdalende gevoel van ontevredenheid hem meer pijn doet.<\/p>\n\n\n\n
Een bericht licht zijn telefoon op, het is Noah. Zijn vraag om aankomend weekend iets leuks te doen zorgt ervoor dat Adam bedenkt dat het alweer vrijdag is. Door de monotonie van zijn administratieve functie wil hij nog wel eens vergeten welke dag het precies is. Een verzetje is net wat hij nodig heeft bedenkt Adam zich. Hij stuurt een reactie naar Noah waarin hij ondubbelzinnig te blijken geeft van zijn noodzaak aan een alcoholische versnapering.<\/p>\n\n\n\n
Echt alcoholistisch was hij niet vond hij zelf. Natuurlijk, hier een biertje, daar een rum-cola, hier een limoenlikeur, daar een kruidenbittertje, maar het was niet dat hij de noodzaak voelde om te drinken, het was gewoon wel gemakkelijk om wat te drinken. Ja, dat was de juiste woordkeuze. Het was wel gemakkelijk om af en toe wat te drinken, het was gewoon goed en het voelde ook goed. Drugs had hij nog nooit gedaan, daar had de strenge protectionistische opvoeding van zijn ouders wel voor gezorgd. Hij wist inmiddels wel dat alcohol alleen maar buiten drugs wordt gerekend door een rijke historie en algemene acceptatie, maar het veranderde niet zo heel veel aan het feit dat drugs in zijn hoofd aan angst was gekoppeld, en dat hij zo bewust of onbewust nooit zo maar zou gaan experimenteren, en bovendien was hij daar natuurlijk veel te oud voor.<\/p>\n\n\n\n
Een biertje dus, daar had hij wel zin in. Terwijl die gedachtegang door zijn hoofd was gaan tollen, want tollen was het dat zijn hoofd momenteel deed, in tegenstelling tot wat hij voelde op momenten dat hij zich meer gebalanceerd voelde, op de momenten waarop zijn gedachten ronddreven als zwanen in een rustige vijver, was zijn gezicht in een ontspannen en minder scherpe en waakzame houding gaan staan, dit viel zijn baas uiteraard onmiddellijk op.<\/p>\n\n\n\n
\u201cBlijf je wel bij de les, Visser!\u201d krijgt hij naar zijn hoofd geslingerd. Vermoeid schudde Adam zijn eerdere gedachten van zich af en focuste zijn blik op het belachelijke hoofd van zijn afdelingshoofd. Want belachelijk, dat was het eigenlijk wel bedacht hij zich. De ogen net iets te ver uit elkaar, als een soort absurdistische uitvoering van een hamerhaai, de bolle wangen opgeblazen en rood, een scherpe neus over weke mond verhouding die haast opblies naar het oneindige, en als kers op de taart, een soort dode hamster als toupetje.<\/p>\n\n\n\n
De toon en maniertjes van doen deden hem vermoeden dat zijn baas eigenlijk nooit echt het studentenleven was ontsnapt. Ook nu weer, het zou natuurlijk kunnen dat hij probeerde te hameren op de scheve hi\u00ebrarchistische verhouding die zij samen hadden, maar het zou ook zeer goed kunnen dat het \u201caanspreken van uw medemens met de achternaam,\u201d zo erg in zijn bolle toet was geprent, dat hij het nu onbewust naar alle mensen om hem heen deed. Een kleine glimlach kwam in Adam op terwijl hij zich afvroeg of Dani\u00ebl, want dat was de naam van zijn baas, dezelfde toon aansloeg tegenover zijn vrouw.<\/p>\n\n\n\n
Adam bedacht zich dat hij nog niet had gereageerd op de vermoedelijk retorisch bedoelde vraag van Dani\u00ebl. Ook had hij in plaats van antwoord te geven, gereageerd met een glimlach, welke misschien niet op de juiste manier opgevat zou worden. Adam beantwoorde de vraag bevestigend. Het minzame gezicht van zijn afdelingshoofd bevestigde dat hij hem gehoord had, maar hoewel hij wel een reactie verwachtte, liever geen woorden uit de mond van Adam had gehoord.<\/p>\n\n\n\n
Enigszins onthutst van de kleine situatie die had plaatsgevonden, focuste Adam zich weer op zijn werk. Hij tikte er nog eens vier \u00e0 vijf mails uit en keek op de klok. Het registreren van de verstreken tijd ging haast automatisch en zorgde ervoor dat hij zich nog meer bewust werd van het lage tempo waarin de tijd zich leek te verstrijken. Wellicht had hij gemerkt dat hij hiermee in een gedachten experiment van Einstein was beland, ware het niet dat zijn vroegere natuurkunde lessen alleen droge theorie\u00ebn en formules behandelden, en dat er geen plaats of tijd was voor de levens van grote natuurkundigen, noch de interpretatie van hun theorie\u00ebn, noch de natuurkunde, de wetenschap of kennis.<\/p>\n\n\n\n
Inmiddels was het half vijf. Met zijn glas in de hand liep Adam naar het keukentje. Willem was de werkvloer ook ontvlucht, en wachtte hem met een halfleeg glas water op. Een kleine zucht ontsnapte de mond van Adam, maar ergens had hij wel zin in een kleine afleiding. Het gewauwel van Willem drong maar half tot hem door, maar verzette in ieder geval wel even zijn gedachten, dus liet hij het maar op zich afkomen. Tot zijn grote verrassing begon hij zelfs wat tegengas te geven aan Willems eenzijdige verhaal. Waar dit altijd leidde tot groteske discussies, zonder enig vatbaar punt of conclusie, weerhield dit Adam meestal van het tegenspreken van Willem. Vandaag maakte dit hem niet uit, gewoon een discussie omwille van de discussie, daar had hij even zin in.<\/p>\n\n\n\n
De geagiteerde toon van Willem in combinatie met het gebrek aan frisse ruimte in het kleine hokje deden Adam beseffen dat hij het erg warm had. Hij excuseerde zich en liep terug naar zijn werkplek. Een aangename koele lucht daalde op hem neer, als een zacht briesje op een warme lentedag. Tenminste, dat probeerde hij zich in te beelden. De airconditioning was uiteraard nog niet gerepareerd. Zijn baas zou ook maar eens daadwerkelijk wat geven om de werkomgeving van zijn ondergeschikten. Dat met het verbeteren van de werkcondities wellicht ook de werkprestaties zouden verbeteren, was kennelijk niet in zijn hoofd opgekomen.<\/p>\n\n\n\n
Vijf uur. Weer een werkweek overleeft. De gedachte aan een koud verfrissend pilsje kwam langzaam weer omhoog. Het was toch wel even fijn dat het vrijdag was. Adam stond op, bracht zijn spullen naar het keukentje en liep rustig door de achteruitgang naar buiten.<\/p>\n\n\n\n
Scheren was niet iets waar Adam bijzonder veel zin in had, maar het was nu toch wel hoognodig. Hij had om half negen afgesproken met Noah. De gelaarsde kater was hun stamkroeg. Het was echt nog een originele stamkroeg van de oude stempel. Een vaste barvrouw die ze vriendelijk zou begroeten, en die inmiddels bekend was met het tempo waarin de maten samen dronken.<\/p>\n\n\n\n
Enkele stamgasten wist Adam inmiddels ook al te herkennen, hij wist niet echt of dit een goed of een slecht teken was. De samenhorigheid van een stamkroeg en haar vaste gasten was natuurlijk wel mooi, maar als je net iets te goed bekend was met het reilen en zeilen van zo\u2019n kroeg, kon dat natuurlijk duiden op veelvuldig bezoek. Adam spoelde de vlossige zwarte haartjes weg die in de spoelbak bleven zitten.<\/p>\n\n\n\n
Met enige ironie keek Adam zichzelf in de spiegel aan. Hij had het onverzorgde uiterlijk van een filosoof, schrijver of dichter, maar dan wel eentje die net niet goed genoeg was. Eentje die zich misschien wel bewust was van zijn potentieel, maar dat helaas niet kon vervullen. Zijn baan was echter administratief medewerker, een precieze, verzorgde, perfectionistische mailmachine. Hij zou er eigenlijk als een toonbeeld van de bureaucratie uit moeten zien, misschien reflecteerde deze discrepantie wel zijn eigenlijke afkeer van zijn baan.<\/p>\n\n\n\n
Het was inmiddels acht uur geworden, Adam sloot de deur achter zich en pakte zijn fiets. Het was een kwartiertje fietsen, maar nog een kwartier in zijn eigen huis ronddollen, een moment alleen voor zichzelf en zijn gedachten was niet aan hem besteed. Adam stapte op zijn fiets en fietste naar de kroeg. Vier mannen, twee vrouwen en een stel wachtten hem op. De barvrouw groette hem vriendelijk en begon een glas voor te spoelen.<\/p>\n\n\n\n
\u201cWaar is je vriend?\u201d vroeg de barvrouw hem terwijl een kleine glimlach over haar gezicht rolde.<\/p>\n\n\n\n
\u201cDie komt er zo aan,\u201d beantwoorde Adam haar enigszins kortaf.<\/p>\n\n\n\n
Hij liet zichzelf langzaam neerzakken op het barkrukje. Het biertje smaakte hem niet heel fantastisch, maar ook zeker niet slecht. Gegeven het feit dat hij de smaak van bier de allereerste keer dat hij het dronk echt niet kon uitstaan, smaakte het hem nu al veel beter. Het deed hem bedenken dat hij misschien gewend was geraakt aan de smaak van alcohol en dat hij bier eigenlijk nooit echt had leren drinken, maar dat hij had geleerd de smaak te accepteren omdat de alcohol hem zo goed smaakte.<\/p>\n\n\n\n
Kon dat daadwerkelijk waar zijn? Was het zo dat veel meer mensen, of misschien wel alle mensen die bier dronken het puur deden voor de alcohol, en niet voor de smaak? Als hij echt mocht kiezen, bedacht hij zich, dronk hij veel liever een rum-cola. Een rum-cola werd soms echter nog wel als een beetje nichterig gezien, echte mannen dronken bier. Liet hij zich daadwerkelijk in zijn keuze naar een drankje be\u00efnvloeden door het imago en stigma wat eromheen hing? Hij zou graag van zichzelf willen zeggen dat hij zich nergens door liet be\u00efnvloeden. Dat alle keuzes die hij maakte, daadwerkelijk zijn eigen keuzes waren. Hij was echter wel zelfbewust genoeg om in te zien dat dit natuurlijk niet waar kon zijn. Hierbij gold ook het principe van speciale effecten in films.<\/p>\n\n\n\n
Je kan natuurlijk altijd alleen de speciale effecten van films eruit halen die je daadwerkelijk zelf ziet. De goede speciale effecten van films vallen niet op. Dus, zonder reflectie zou iemand kunnen denken dat alle speciale effecten er altijd alleen maar houterig en slecht uit zien, niet wetende dat hij hierbij een gigantisch gedeelte van speciale effecten \u00fcberhaupt niet voor deze aangezien had.<\/p>\n\n\n\n
Noah kwam nu ook de kroeg ingelopen, hij groette de overige gasten en liep op Adam af.<\/p>\n\n\n\n
\u201cIk vroeg me al af waar je bleef\u201d opende de barvrouw hartelijk op de toenadering van Noah.<\/p>\n\n\n\n
\u201cDat vroeg ik mezelf ook af\u201d reageerde Noah lachend op haar.<\/p>\n\n\n\n
Met een vriendschappelijke tik op de schouder van Adam ging Noah zitten op de barkruk die Adam eerder al had bijgezet.<\/p>\n\n\n\n
\u201cHoe is het er mee kerel?\u201d informeerde Adam.<\/p>\n\n\n\n
\u201cAlles goed. Weet je de zaak nog van die drugsdealer met die tatoeage van een beer op zijn rug? We hebben hem afgerond, er is genoeg bewijs, hij zit momenteel in hechtenis.\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201cOh dat is goed nieuws!\u201d opende Adam zijn reactie, terwijl hij zich afvroeg waar de kleine steek in zijn buik vandaan kwam.<\/p>\n\n\n\n
Hij bedacht zich dat hij dit vaker voelde als hij in gesprek was met Noah, het kwam zeker niet elk gesprek terug, maar zo nu en dan voelde hij een kleine steek in zijn buik. Het voelde dan alsof iemand met een stomp voorwerp langzaam druk uitoefende ter hoogte van zijn navel. Adam veranderde het onderwerp, terwijl de barvrouw ondertussen al twee nieuwe pilsjes tapte.<\/p>\n\n\n\n
De sfeer in de kroeg was goed, de mengeling van Duitse Schlagermuziek en Nederlandse volkszangers op de achtergrond werkte wonderwel. De stamgasten kwamen langzaam een beetje los, en hier en daar werd al aarzelend wat meegezongen. Dit bemoeilijkte echter wel het gesprek tussen Noah en Adam, het aantal keer dat ze om herhaling moesten vragen steeg evenredig met de hoeveelheid bier die er gedronken en gemorst werd.<\/p>\n\n\n\n
\u201cWeet je wat we moeten doen?\u201d merkte Noah op, \u201cEen vakantie. Gewoon weer even met zijn allen op een camping staan, barbecue\u00ebn, bier drinken, er even tussenuit.\u201d Adam wachtte even met antwoorden terwijl hij nog een slok van zijn bier nam. \u201cDan nemen we Emma, Sophie en David mee, net zoals vroeger.\u201d \u201cDavid is inmiddels getrouwd toch?\u201d reageerde Adam, \u201cVind zijn vrouw het goed als we hem voor zo lang lenen?\u201d Grinnikend dacht Noah terug aan de tijd dat ze David er mee plaagden dat hij onder de plak zat. \u201cDat komt vast wel goed, trouwens, ben je op de hoogte van Emma\u2019s vriend? Het schijnt best serieus te zijn.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Het idee van een kampeertrip met de oude vriendengroep gaf Adam nieuwe energie. Al vanaf de middelbare school waren hij, Noah, Emma en David goede vrienden. Sophie was later aangesloten, ze had op dezelfde hogeschool als Noah gezeten en bleef na een korte verhouding met Noah goede vrienden met hem en met de rest van de groep.<\/p>\n\n\n\n
Inmiddels was wat was begonnen als aarzelend meezingen uitgemond in brullen. Als de toonvastheid net zo goed was geweest als de inzet had het heel mooi kunnen klinken maar helaas was nu de vergelijking met een balkende ezel al snel gemaakt.<\/p>\n\n\n\n
De plannen voor de vakantie begonnen langzaam vorm te krijgen. Aangemoedigd door de biertjes werden al snel de wildste plannen op tafel gegooid, zoals vaker het geval is bij mensen die het gezellig hebben. Een mooie camping in Frankrijk, lekker eten, een chagrijnige campingbaas, jeu-de-boules met de plaatselijk bevolking, oncomfortabele tentjes, kampvuur in het bos. Terwijl deze aspecten besproken werden kwam er een punt dat ze beide zo enthousiast werden dat er per direct een berichtje werd gestuurd, opdat de plannen niet vergeten zouden worden.<\/p>\n\n\n\n
De avond liep op zijn einde, de barvrouw was er inmiddels wel klaar mee. Het kapotvallen van het vijfde glas van de avond was genoeg reden om er vroegtijdig een einde aan te maken. Zich verontschuldigend naar Adam en Noah, die zich altijd genoeg beheersten om motorische controle te behouden, werkte ze iedereen de deur uit en sloot ze de kroeg.<\/p>\n\n\n\n
Adam en Noah besloten niet tot een afzakkertje en namen afscheid, terwijl ze elkaar op het hart drukten echt werk van de vakantie te maken. Vaak is het zo dat plannen die in zulke hoedanigheid gemaakt worden de neiging hebben om die eerste fase, het plan, niet te ontsnappen. Als een raket, die eerst de zwaartekracht van de aarde moet overwinnen om in de ruimte te komen, is het vaak zo dat de eerste stappen de meeste energie kosten.<\/p>\n\n\n\n
Het terugfietsen vanuit de kroeg naar huis koste Adam aanzienlijk minder moeite dan de heenreis. Met een lichte roes in zijn hoofd, en met zijn gedachten naar de plannen die ze gemaakt hadden, besloot Adam het poetsen van zijn tanden uit te stellen naar morgenochtend, dan zou hij het ook kunnen combineren met het nemen van zijn douche, nu wilde hij gewoon heel graag slapen. Met het beeld van een furieuze campingbaas die zijn jeu de boules ballen op de grond smeedt, wist hij zijn lichaam voldoende te ontspannen om onbewust in slaap te vallen.<\/p>\n\n\n\n
Dromen over bruinharige Fran\u00e7aises wisselden zich af met dromen over werksituaties, waar zijn baas kennelijk genoeg indruk op hem had gemaakt. Hij was echt toe aan een goede vakantie, zonder deadlines, stress of onredelijke managers. De kleine schuld die hij al voelde vanwege het uitstellen van zijn persoonlijke hygi\u00ebne verdween met de komst van de absurde wereld van Klaas Vaak. Enige luciditeit die hem in staat zou stellen om meer controle over deze wereld te krijgen verdween volledig door het effect van de alcohol die hij gedronken had.<\/p>\n\n\n\n
Met een lichte hoofdpijn werd Noah wakker. Waar hij vroeger lachend en zonder moeite was opgestaan na eenzelfde avond, begonnen de jaren nu al wel te tellen en kreeg hij er langzaam steeds meer moeite mee. Hij vroeg zich af hoe iets wat legaal was, en zoveel gebruikt en misbruikt werd en sociaal geaccepteerd was tot zulke erge na-effecten kon leiden. Als hij op deze leeftijd te veel dronk, was zijn kater zo intens dat hij er twee of drie dagen van moest bijkomen. Dat kon toch eigenlijk niet goed zijn?<\/p>\n\n\n\n
Hij liet zijn blik langzaam en systematisch door de kamer gaan. Alles stond op zijn plek, hij zou geen enkel voorwerp ergens anders willen hebben staan. Geordendheid was voor hem een groot goed, en dit zorgde ervoor dat hij praktisch van elke decoratieve prul de juiste plek uit zijn hoofd wist. Als een inbreker langs zou komen zou Adam feilloos alle aangeraakte spullen en onderzochte plekken weten te herkennen. De dromen van afgelopen nacht dreven langzaam voort in zijn onbewustzijn, en manifesteerden zich in korte herinneringen die door zijn gedachten flitsten. Zich bewust van het bizarre van het bestaan van de golvende sensaties van deze vluchtige hersenspinsels, besloot Adam om op zijn goede been op te staan.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het is kwart over vier. Adam kijkt op van zijn computerscherm en staart naar de klok. De cijfers lijken te dansen voor zijn ogen. Nog vijfenveertig minuten te gaan, dat zijn iets minder dan drieduizend seconden rekent hij uit. Hij verlegt zijn focus weer naar zijn scherm en fronst zijn wenkbrauwen. Hij zwoor toch echt […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-889","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/harmenscholte.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/889","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/harmenscholte.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/harmenscholte.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/harmenscholte.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/harmenscholte.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=889"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/harmenscholte.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/889\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":890,"href":"https:\/\/harmenscholte.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/889\/revisions\/890"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/harmenscholte.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=889"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/harmenscholte.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=889"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/harmenscholte.com\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=889"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}